Home » blogs » Deel 2 ; Je mag gezien worden.

Deel 2 ; Je mag gezien worden.

Gepubliceerd op 9 april 2019 om 09:56

Ik heb deze blog zelf met tranen gelezen wat heeft ze dit mooi verwoord maar wat een vreselijk verhaal. Zo emotioneel, dit verhaal is geschreven door Loes Hanna Oppeneer-Folkersma.
Als je wil weten waarom en nu van deze blogs worden gedeeld lees dan even de vorige blog daar wordt er wat dingen uitgelegd en natuurlijk de reden gegeven. De reden is heel mooi tenminste dat vinden wij.  Wil jij ook je verhaal delen? neem dan even contact met ons op. Maar ga eerst even dit bijzonder (verdrietige) verhaal lezen.

 

Ik ben altijd al een apart meisje geweest. Weinig andere kinderen snapten mij, dus werd ik gepest. Buitengesloten, uitgelachen, het onderwerp van hun roddels. Toen mijn ouders ook nog eens gingen scheiden toen ik elf was, wist ik niet meer wat ik met mezelf aan moest. Ik raakte meer en meer in mezelf gekeerd en toen de pesterijen erger werden op de middelbare school, raakte ik in een lange en zware depressie.

Ik gaf mezelf de schuld van alles wat er fout ging in mijn leven, oh wat had ik een hekel aan mezelf. Ik begon mezelf pijn te doen. Dat luchtte tijdelijk op en gaf een gevoel van controle.

Na de middelbare school ging ik een vervolgopleiding doen, maar kon die niet meer afmaken. Ik had een angststoornis ontwikkeld en was zó bang voor alles en iedereen om me heen, dat ik er lichamelijk ziek van werd. 
In dezelfde tijd ontmoette ik mijn man. Eindelijk, licht aan het einde van de tunnel. Een toekomst, vooruitzichten. Al snel trouwden we en wilden een gezinnetje stichten.

Na negen maanden was ik nog niet zwanger. Ik mocht er meteen mee naar de gynaecoloog. Die stelde PCOS vast. En tijdens een kijkoperatie, ook endometriose. Zonder hulp zwanger raken zou lastig worden.

Dus in de jaren die volgden ondergingen we onderzoeken, probeerden mijn eisprong op te wekken en kunstmatige inseminatie. Zonder resultaat. Mijn depressie stak de kop weer op. Het was zo'n rollercoaster, waarom ging dit nu ook allemaal fout? Ik heb mijn lichaam vervloekt, echt waar. Om ons heen raakte iedereen zwanger. Waarom zij wel en wij niet? We gingen over op de laatste optie en dat was IVF/ICSI. Maar ook dat mislukte. Ik weet nog het laatste telefoontje wat we kregen. Er waren geen bevruchtingen. Mijn eicelkwaliteit was heel slecht Ik was uitbehandeld. Een kindje van ons samen zou er niet komen.

 

Elke dag huilde ik. Elke dag haatte ik mezelf. Dit was míjn schuld. Door mij kon mijn man geen kindje krijgen. Ik weet niet eens meer hoe vaak ik hem heb gezegd; "Ga alsjeblieft op zoek naar iemand die je wel kindjes kan geven"

In februari 2016, we waren toen al vier jaar ongewenst kinderloos, besloot ik uit het leven te stappen. Ik nam al mijn medicatie in met een fles wodka. Wat daarop volgde, weet ik niet veel meer van. Ik werd wakker op de IC. Binnen een paar dagen werd ik opgenomen op de gesloten crisisafdeling van een psychiatrisch ziekenhuis. Het ging echt heel slecht. Ik sneed mezelf meerdere keren per dag, lag de hele dag in mijn bed.

Na een paar maanden besefte ik, hier moet iets veranderen. Ik ben op mijn knieën gegaan en heb het letterlijk uitgeschreeuwd naar God. "Als U echt bestaat, help me dan alsjeblieft"
Ik besloot naar een kerkdienst in de stad van de inrichting te gaan, gelukkig mocht dat. Dat veranderde alles. God raakte me aan. Er kwam een lichtpuntje in mijn leven. Wauw, God hield van mij! En Hij maakte me omdat ik blijkbaar iets toe te voegen heb aan deze wereld.

Ik ging aan mezelf werken, ik mocht naar een gespecialiseerde afdeling voor angstklachten. Ondertussen bleef ik naar de kerk gaan. Daar ontmoette ik bijzondere mensen, die óók van mij houden en blij zijn met wie ik ben. Dat voelde als een warm bad. Mijn man maakte het hele proces met me door.

Toen ik ontslagen werd uit de kliniek, liet ik me dopen.

 

Eén van de mooiste dagen van mijn leven. Ik hoefde niet meer alleen verder, ook al stelden mensen me teleur ik had nu God. Ook lieten we ons huwelijk inzegenen in de kerk.

Iets meer dan een jaar later gingen we op familieweekend met de kerk. Er kwam een vrouw naar me toe, ze zei: "Volgend jaar komen jullie weer hier, maar dan met zijn drieën". Toen ik thuiskwam, deed ik een zwangerschapstest, positief! Ik bleek zes weken zwanger te zijn.

Onze zoon is inmiddels bijna een jaar oud. We hebben hem Samuel genoemd (betekent: van God gebeden) en voor hem wil ik mijn best doen. Het gaat zó goed nu. Ik heb alles wat mijn hartje begeert en meer. En daar zal ik altijd voor strijden.

 

 

Dus al lijkt het dal nog zo donker, er is een uitweg. Er zijn mensen om je heen die om je geven, ook al denk je van niet. Jezelf pijn doen of zelfs dood willen, is geen oplossing. Hou vol, altijd.

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

conny
een maand geleden

geweldig gedaan, AMEN.

Denise
een maand geleden

Heel mooi verwoord Loes!