Home » psychose » Mijn verhaal

Mijn verhaal

Gepubliceerd op 14 juni 2018 om 14:00

Psychose en nu? In deze blog vertel ik meer over psychose. Psychose is heel zwaar en wordt vaak raar over gedaan. Wees eerlijk over wat je voelt en denkt.  Dat is heel belangrijk dan kan je geholpen en gesteund worden. Over mijn verhaal ben ik open en eerlijk natuurlijk niet de grote details. Die wil ik zelf ook graag vergeten. Helaas kan dat niet maar je kan het wel een plekje geven. In deze blog vertel ik er meer over.

 

 

Ik was in verwachting van mijn zoontje, alles liep niet helemaal goed. Zaten midden in een verhuizing en lichamelijk en geestelijk was het vreselijk. Lag veel in het ziekenhuis, waardoor ik me veel alleen voelde. Natuurlijk kreeg ik wel bezoek maar dat kon niet de hele dag. Miste me dochter om me heen, en voelde me een slechte moeder. Ja zullen mensen denken waarom een slechte moeder? Omdat ik niet bij der was. Ik wilde bij haar zijn en altijd voor der zorgen. Natuurlijk had ze haar vader en andere familie leden die voor haar zorgde. Maar ik voelde me fout want wilde bij haar zijn. Me lichaam en me hoofd gingen steeds veder achteruit. Ik voelde me niet begrepen in het ziekenhuis. Vaak werd ik naar huis gestuurd met doe maar even rustig aan. Uiteindelijk ben ik met 37 weken ingeleid. Ik dacht alleen maar nu is alles over. Toen ik thuis was ging het ook goed met me.

 

Snel toen alles beetje normaal werd ging ik achteruit. Voelde me slecht kon niet goed nadenken. Liefst zat ik hele dag op de bank in vieze oude hang kleren. Me haar had ik al weken niet uitgekamd. Me make-up zat al weken in me laatje. Terwel ik nooit zonder make up zal lopen maar toen wel. Probeerde alles te verbergen maar had al snel door dat het niet goed ging. Had vaak in me hoofd gaat wel weer over. Na 1ste keer bij de dokter zijn geweest zei die dat ik depressief was en oververmoeid. Al snel na de 1ste afspraak ging ik meer achter uit. ’s Avonds zat ik op de bank en hoorde ik stemmen in me hoofd. Besloot ik om vroeg naar bed te gaan ‘’ is morgen wel weer over’’. Helaas was dit niet waar en werd het alleen maar erger. Ik zag beelden, zag mensen lopen en in de spiegel. Ik zocht het op, op google.  En zag het meteen staan ‘’psychose’’. Er ging door me hoofd nee dat heb ik niet. In die week maakte ik toch weer een afspraak met de dokter. De dokter schrok van me verhaal en stuurde me direct door naar een special team in Rotterdam. Dat gesprek was heel zwaar en totaal niet wat ik had verwacht. Ze wilde meteen op nemen in het EMC in Rotterdam.  Hier was ik totaal op tegen en stemde er niet in mee.

 

Geluk was er een andere oplossing en kwam er een team bij mijn thuis. Dagelijks kwamen ze bij me thuis om met me te praten en ondersteuning te bieden. Voor mij en me gezin was dit heel fijn en belangrijk. Ik zag weken achter elke beelden en hoorde stemmen in me hoofd. Ik had momenten dat het super goed en had momenten dat ik eropin ging. Ik luisterde naar de stemmen wat ze zeiden. Dit was heel fout maar soms was het zo zwaar en moeilijk.
Na aantal weken werd het me te zwaar, ik was te moe. Ik was geestelijk en lichamelijk moe. Ik sliep slecht en kon nergens anders mee bezig zijn dan met me kinderen hebben een goede moeder nodig. Natuurlijk hebben ze een goede moeder, maar op dat moment kon ik niet goed voor ze zorgen. Dit voelde heel fout voor mijn, ook al kon ik hier niets aan doen. Ik besloot op een zondag om me op te laten nemen in het EMC. Na goed overleg met me man en me familie, was dit mijn keus. Me dochter en me man werden goed op gevangen en gesteund. Terwel ik dit nu schrijf krijg ik kippenvel op me armen. Me zoontje van 7 weken oud ging met me mee, ik ging naar moeder-kind afdeling. Hier heb ik zelf bewust voor gekozen want vond het fijn dat ik voor me zoontje kon blijven zorgen. Maandag kon ik daar al te recht. Bij binnen komst had ik het heel zwaar. Het was totaal niet wat ik verwachte en een grote tegenvaller. Ik trok me veel terug, ik voelde me totaal niet op me gemak. Ik was er vrijwillig en op vrijdag besloot ik er mee te stoppen.

 

Ik wilde naar me dochter en me man. Ik kon hier niet beter worden, ik voelde me alleen maar slechter want voelde me alleen. Ik bleef vechten ook thuis dag in dag uit. Veel gesprekken en medicijnen maar niets maakte me uit. Want ik moes beter worden en moes weer dezelfde Charlotte worden die ik altijd was. Na weken veder besloten we om met EMDR-behandelingen te beginnen. Deze behandelingen zijn voor erge nare beelden te vergeten/verwijderen. Eerste keer vond ik dit erg heftig en was ik erg moe. Maar ik ging ervoor, na de eerste keer had de behandeling al succes. Ik was na de eerste keer stem en beelden vrij. Ik kon me ogen niet geloven. Maar het was echt waar tot heden ben ik nu nog steeds klacht vrij. Om precies te zijn 21 weken en wat voelt dat goed. Psychose is een hele nare ziekte want je hebt geen controle over me zelf. De stemmen die je hoort kan je heel moeilijk ontwijken. De woorden die er gezegd woorden is heel moeilijk.

 

De stemmen willen je onder controle hebben en je bent telkens bezig er mee. Had vaak het gevoel dat niemand me begreep en dat ik alleen op de wereld was. De mensen die me alleen maar wilde helpen deed ik vaak lelijk tegen. Dit kwam door de stemmen het voelde of hun mijn onder controle hadden. Ik had ’s nachts heftige dromen met bloed en mensen. Na de therapie remde dit snel af en voelde ik me steeds meer me zelf worden. Ik heb besloten om open te zijn over mijn psychose. Dit is voor mezelf heel goed maar ook goed voor de buitenwereld. De mensen mogen weten hoe het is om jezelf kwijt te zijn. Daarom besloot ik om te gaan bloggen. Ook ben ik nog steeds bezig met mijn boek over psychose.


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.